அமெரிக்க - இஸ்ரேலிய பயங்கரவாதம்

அமெரிக்க - இஸ்ரேலிய பயங்கரவாதம்: பட்டினியில் பரிதவிக்கும் பாலஸ்தீகனம்

கடந்த 58 ஆண்டுகளாக தமது சொந்த மண்ணை இழந்து கொடுந்துயரங்களை அனுபவித்து வரும் பாலஸ்தீன மக்கள் இன்று பேரழிவின் விளிம்பில் நிற்கிறார்கள். உண்ண உணவில்லை; குழந்தைகளுக்குப் பால் இல்லை; மருத்துவமனைகளில் மருந்து இல்லை; ஊழியர்களுக்குச் சம்பளம் இல்லை; தாங்கள் உழுது பயிரிட்டு விளைவித்த காய்கறிகளையும் கனிகளையும் சந்தைக்குக் கொண்டு செல்ல அனுமதியுமில்லை. திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலையில் பட்டினியால் பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பாலஸ்தீன மக்கள்.

இது ஏதோ இயற்கையின் சீற்றத்தால் ஏற்பட்ட கோரமல்ல; ஜனநாயகம் பேசும் நாகரிக உலகின் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் பாலஸ்தீன மக்களுக்கு விதித்துள்ள தண்டனைதான் இது!

ஏன் இப்படி ஏகாதிபத்தியவாதிகள் பாலஸ்தீன மக்களைப் பட்டினி போட்டுக் கொல்ல வேண்டும்? பாலஸ்தீன மக்கள் அப்படி என்ன குற்றத்தைச் செய்து விட்டார்கள்?

கடந்த ஜனவரி மாதத்தில் பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்புக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாலஸ்தீன மக்கள் ""ஹமாஸ்'' இயக்கத்தின் வேட்பாளர்களுக்குப் பெருவாரியாக வாக்களித்து வெற்றிபெறச் செய்துவிட்டார்கள். ஹமாஸ் இயக்கம் பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்புக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிவிட்டது. இதுதான் பாலஸ்தீன மக்கள் செய்த "குற்றம்'! தாங்கள் விரும்பும் கட்சியைப் பாலஸ்தீன மக்கள் ஆட்சியில் அமர்த்துவது எப்படி குற்றமாகும் என்று உங்களுக்குச் சந்தேகம் எழலாம். ""ஆம்! குற்றம்தான்! ஏனெனில் ஹமாஸ், இசுலாமிய அடிப்படைவாத பயங்கரவாத இயக்கம்'' என்று குற்றம் சாட்டுகின்றனர் ஏகாதிபத்தியவாதிகள்.

பாலஸ்தீனத்தில் நடந்த தேர்தலில் ஹமாஸ் இயக்கம் வெற்றி பெற்ற மறுநிமிடமே இனவெறி பிடித்த பயங்கரவாத இஸ்ரேலிய அரசு பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்புடனான அரசியல் பொருளாதாரத் தொடர்புகள் அனைத்தையும் துண்டித்துக் கொண்டது. இஸ்ரேலின் கூட்டாளியும் உலக மேலாதிக்கப் பயங்கரவாதியுமான அமெரிக்கா, ஹமாஸ் தலைமையிலான பாலஸ்தீன ஆட்சியைப் புறக்கணிக்குமாறு உலக நாடுகளுக்குப் பகிரங்கமாக அறிவித்தது. அதைத் தொடர்ந்து, அமெரிக்காவை அடியொற்றிச் செல்லும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளும் ஹமாஸ் ஆட்சியைப் புறக்கணிப்பதாக அறிவித்து பொருளாதாரத் தடைகளையும் விதித்துள்ளன.

பாலஸ்தீன மக்களிடமிருந்து இஸ்ரேலிய அரசு சுங்கவரிகளையும் இதர வரிகளையும் வசூலித்து வருகிறது. பாலஸ்தீன அரசு நிர்வாகத்தை நடத்துவதற்கு இந்த வரிகளால் கிடைக்கும் நிதிதான் முக்கிய ஆதாரமாக உள்ளது. இதோடு வெளிநாடுகளிலிருந்து கிடைக்கும் நிதியுதவிகளைக் கொண்டுதான் பாலஸ்தீன அரசு தனது பொருளாதாரத் தேவைகளை அரைகுறையாக ஈடு செய்து வந்தது.

இப்போது பாலஸ்தீனத்தில் ஹமாஸ் இயக்கம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும், பாலஸ்தீன மக்களின் சொந்த வரிப்பணத்தையே பாலஸ்தீன அரசுக்குத் தர முடியாது என்று அடாவடித்தனம் செய்கிறது இஸ்ரேலிய அரசு. இதுதவிர, பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்புக்குச் சேரவேண்டிய வெளிநாட்டு நிதியுதவிகளும் அமெரிக்கஇசுரேலிய அரசுகளால் முடக்கப்பட்டுள்ளன. அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று, பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பின் அமெரிக்க வங்கிக் கணக்குகள் அனைத்தையும் முடக்கி வைக்குமாறு உத்தரவிட்டுள்ளார்.

இதன் விளைவாக, வறுமையிலும் பட்டினியிலும் பாலஸ்தீனம் பரிதவிக்கிறது. இன்று பாலஸ்தீன மருத்துவமனைகளில் அத்தியாவசிய மருந்துகள் கூட இல்லை. ஏறத்தாழ 1,60,000 அரசு ஊழியர்களுக்குப் பல மாதங்களாக சம்பளம் கொடுக்க முடியவில்லை. ஏறத்தாழ 12 லட்சம் பாலஸ்தீன மக்கள் பட்டினிச் சாவின் விளிம்பில் நிற்பதாக ஐ.நா. மன்றமே ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. கடந்த ஜனவரி முதல் பாலஸ்தீன அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட பகுதிகளுக்கு அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்களை ஏற்றிச் செல்லும் சரக்கு வண்டிகளைத் தடுத்து இஸ்ரேலிய அரசு தொடர்ந்து அடாவடித்தனம் செய்து வருகிறது. இப்போது எரிபொருள், குடிநீர் விநியோகத்தையும் நிறுத்தப் போவதாக அச்சுறுத்துகிறது.

இதுமட்டுமின்றி, கடந்த 4 மாதங்களில் பாலஸ்தீன பகுதிகளின் மீது இஸ்ரேலிய இராணுவம் 38 முறை திடீர் தாக்குதல்களை நடத்தி 9 பேரைக் கொன்று பலரைப் படுகாயப்படுத்தியுள்ளது. 70க்கும் மேற்பட்டோரைப் பயங்கரவாத நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டதாகப் பொய்க்குற்றம் சாட்டி சிறையில் அடைத்துள்ளது. பாலஸ்தீன மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பாலஸ்தீன பகுதியில் சுதந்திரமாக நடமாடக் கூட முடியவில்லை. பலமுறை அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இஸ்ரேலிய இனவெறி பயங்கரவாத அரசு தனது கொலைப் பட்டியலில் பாலஸ்தீன பிரதமர் இசுமாயில் ஹனியேவையும் சில ஹமாஸ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் சேர்த்துள்ளதோடு, அதனைப் பகிரங்கமாகவும் அறிவித்துள்ளது.

ஈராக்கில் ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டப் போவதாகப் பீற்றிக் கொள்ளும் பயங்கரவாத அமெரிக்க வல்லரசு, பாலஸ்தீனத்தில் நேர்மையாக நடந்த ஒரு ஜனநாயகத் தேர்தலையே ஏற்க மறுத்து, ""ஐயோ, பயங்கரவாதிகள் ஆட்சிக்கு வந்து விட்டார்கள்'' என்று ஊளையிடுகிறது. ஐ.நா. மன்றத்தின் மேற்பார்வையில் நடந்த பாலஸ்தீன தேர்தலைக் கண்காணித்தவர்களில் முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் ஜிம்மி கார்ட்டரும் ஒருவர். ""நேர்மையான முறையில் நியாயமாகவும் அமைதியாகவும் பாலஸ்தீன தேர்தல் நடைபெற்றது'' என்று அவர் நற்சான்றிதழ் கொடுத்துள்ளார். ஆனாலும் இத்தேர்தல் முடிவை ஏற்க மறுக்கின்றனர், அமெரிக்கஇஸ்ரேலிய பயங்கரவாதிகள். ஒரு பயங்கரவாத இயக்கம் ஆட்சிக்கு வந்திருப்பதை ஜனநாயக உலகம் எப்படி அங்கீகரிக்க முடியும் என்று இப்பயங்கரவாதிகள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

ஹமாஸ் இயக்கம் இசுலாமிய அடிப்படைவாத சித்தாந்தமும் பயங்கரவாத வழிமுறையும் கொண்ட அமைப்புதான். அதற்காக பாலஸ்தீன மக்களைப் பட்டினி போட்டு தண்டிப்பது எந்த வகையில் நியாயமாகும்? மௌனமாக நடக்கும் இப்படுகொலைக்கு எதிராக வாய்திறக்காமல் இருப்பது எப்படி ஜனநாயகமாகும்? ஏகாதிபத்திய காட்டுமிராண்டி உலகம் கிடக்கட்டும்; இசுலாமிய நாடுகள் கூட தமது பாலஸ்தீன இசுலாமிய சகோதரர்கள் பட்டினி போட்டுக் கொல்லப்படும் போது வாய்மூடிக் கிடக்கின்றன. வளைகுடா கூட்டுறவுக்கு (எஇஇ) நாடுகளான பல அரபு நாடுகள் அமெரிக்காவின் அச்சுறுத்தலுக்குப் பணிந்து பாலஸ்தீன ஹமாஸ் அரசாங்கத்தைப் புறக்கணிப்பதாக அறிவித்துள்ளன. உதவி கோரி வந்த பாலஸ்தீன வெளியுறவு அமைச்சரை எகிப்து நாட்டின் வெளியுறவு அமைச்சர் சந்திக்க மறுத்துள்ளார். பாலஸ்தீன குழந்தைகளைக் காப்பாற்றக் கோரி ஜோர்டான் சென்ற பாலஸ்தீன அமைச்சருடன் ஜோர்டான் மன்னர் பேச மறுத்துவிட்டார்.

நாமெல்லோரும் அல்லாவின் குழந்தைகள்; உலகெங்குமுள்ள இசுலாமியர்கள் அனைவரும் நமது சகோதரர்கள் என்றெல்லாம் மதவெறியர்கள் உபதேசம் செய்யலாம். ஆனால், பாலஸ்தீன இசுலாமிய சகோதரர்கள் பட்டினியால் வதைபட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது எந்தவொரு இசுலாமிய அரசும் உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வரவில்லை. இந்நாடுகளின் ஆளும் கும்பல்களுக்கு இசுலாமிய சகோதரத்துவ நலன் என்று எதுவும் கிடையாது. வர்க்க நலன் மட்டும்தான் உள்ளது. அமெரிக்காவுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதுதான் தமது வர்க்க நலனுக்குப் பாதுகாப்பானது என்பதாலேயே, இந்நாடுகளின் ஆட்சியாளர்கள் பட்டினியால் பரிதவிக்கும் பாலஸ்தீன மக்களுக்கு மனிதாபிமான அடிப்படையில் கூட உதவ முன்வரவில்லை. இருப்பினும், தமது மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இத்துரோகிகளை அம்பலப்படுத்தி எதிர்க்கக் கூட முன்வராமல், இசுலாமிய இயக்கங்களும் மக்களும் வாய்மூடிக் கிடக்கின்றனர்.

உண்ண உணவின்றி பட்டினிச் சாவின் விளிம்பில் நிற்கும் பாலஸ்தீன மக்களுக்கு கட்டார், ஈரான், ரஷ்யா ஆகிய நாடுகள் மட்டுமே உதவ முன்வந்துள்ளன. இஸ்ரேலிய இனவெறி பயங்கரவாத அரசுடன் கூடிக் குலாவும் இந்திய அரசு தன்னை முற்போக்கு மனிதாபிமானியாகக் காட்டிக் கொள்ள அற்ப நிவாரணத் தொகை அளிக்க முன்வந்துள்ளது. உலகெங்குமுள்ள இசுலாமிய உழைக்கும் மக்களும் புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகளும் பாலஸ்தீன மக்களுக்கு தம்மால் இயன்ற உணவு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களைத் திரட்டிக் கொடுத்து வருகின்றன. இம்மனிதாபிமான உதவியில் பங்கேற்பதும் அமெரிக்க இஸ்ரேலிய பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராகப் போராடுவதும் உழைக்கும் மக்களின் கடமை; நம் அனைவரது சர்வதேசியக் கடமை.

பட்டினிச் சாவின் விளிம்பில் பாலஸ்தீன மக்கள் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அதிபராக உள்ள முகமது அப்பாஸின் அல்ஃபதா குழுவும் அரசாங்கத்தை அமைத்துள்ள ஹமாஸ் குழுவும் அதிகாரப் போட்டிக்கான நாய்ச் சண்டையில் இறங்கி வெளிப்படையாகவே மோதிக் கொள்கின்றன. கைகலப்புகள், துப்பாக்கிச் சூடுகள், கொலைகள, நாடாளுமன்றத்துக்குத் தீ வைப்பது என்பதாக குழுச் சண்டைகள் முற்றி பாலஸ்தீனத்தில் உள்நாட்டுப் போர் வெடிக்கும் அபாயத்தில் உள்ளது. இந்த மோதலுக்கான காரணத்தை அறிய பாலஸ்தீன வரலாறை சற்றுப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பது அவசியம்.

1948 முதல் இஸ்ரேலிய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து தமது மண்ணை மீட்க பாலஸ்தீன மக்கள் தொடர்ந்து போராடி வந்த நிலையில், பாலஸ்தீனத்துக்கும் இஸ்ரேலுக்குமிடையே இணக்கமாக உறவை ஏற்படுத்துவதாகவும், சுயாட்சிக்கான பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பைத் தோற்றவிப்பதாகவும் கூறிக் கொண்டு அமெரிக்கா தலைமையிலான ஏகாதிபத்தியங்கள் ""ஆஸ்லோ ஒப்பந்தம்'' எனப்படும் துரோக ஒப்பந்தத்தைத் திணித்தன. அதை ஏற்றுக் கொண்டு தற்காலிகத் தீர்வைத் தேடியது, அராபத் தலைமையிலான பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கம். ஒப்பந்தப்படி, பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. ஆனால், அது ஒரு பஞ்சாயத்துக்கு உள்ள அதிகாரம் கூட இல்லாமல் வெறும் கொலு பொம்மையாகவே இருந்தது. மறுபுறம், ஆஸ்லோ ஒப்பந்தத்தைக் கழிப்பறைக் காகிதமாக்கி விட்டு எல்லா வகையான பயங்கரவாத அட்டூழியங்களிலும் இஸ்ரேல் இறங்கியது. பல்லாயிரக்கணக்கான பாலஸ்தீன மக்கள் வீடிழந்து வாழ்விழந்து உற்றார் உறவினர்களை இழந்து பரிதவித்தனர். ஏகாதிபத்திய உலகமோ வாய்மூடிக் கிடந்தது.

இஸ்ரேலிய பயங்கரவாத அடக்குமுறைகளை அதிபர் அராபத் தலைமையிலான பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பினால் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. அவரது வீட்டை இஸ்ரேலியப் படைகள் முற்றுகையிட்டு அவரை வீட்டுக் கைதியாக்கிக் கொக்கரித்தன. ஆஸ்லோ ஒப்பந்தம் சவப்பெட்டியில் வைக்கப்பட்டது. பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்போ, அவலத்தின் நடுவே ஊழலிலும் உல்லாசத்திலும் மூழ்கிக் கிடந்தது. இவற்றுக்கெதிராக எதுவும் செய்ய முடியாமல் உடல்நலம் குன்றி அராபத் மாண்டு போனார். அவரது மறைவுக்குப் பின், அவரது அல்ஃபதா குழுவைச் சேர்ந்த முகமது அப்பாஸ், அதிபர் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பின் அதிபராக நீடித்து வருகிறார். மிதவாதியாகச் சித்தரிக்கப்படும் அப்பாஸ், இன்னமும் பயங்கரவாத இஸ்ரேலுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி பாலஸ்தீன சுயாட்சி அதிகாரத்தை நிலைநாட்டிவிட முடியும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அல்ஃபதா குழுவின் சமரசங்கள், துரோகங்கள், ஊழல் மோசடிகளால் அதிருப்தியுற்று இருந்த பாலஸ்தீன மக்கள், பயங்கரவாத இயக்கமான ஹமாஸ் முதன்முறையாக நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டதும் அதற்கு பெருவாரியாக வாக்களித்து வெற்றிபெறச் செய்து அல்ஃபதா குழுவினரைத் தோற்கடித்துள்ளனர். அல்ஃபதா குழுவின் ஊழல் துரோகத்தின் எதிர்விளைவுதான் ஹமாஸ் இயக்கத்தின் வெற்றியே தவிர, ஹமாஸ் இயக்கத்தின் இசுலாமிய அடிப்படைவாத சித்தாந்தத்தையும் பயங்கரவாத வழிமுறையையும் பாலஸ்தீன மக்கள் அங்கீகரித்து ஆதரிப்பதாகக் கருத முடியாது.

யாசின் என்பவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஹமாஸ் இயக்கம், பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தில் இணையாமல் அதற்கு வெளியே தனித்து இயங்கி வந்தது. இசுலாமிய அடிப்படைவாத பள்ளிகள் நடத்துவது, மருத்துவமனைகளைக் கட்டுவது, நிவாரண உதவிகள் செய்வது ஆகியவற்றோடு இஸ்ரேல் மீது பலமுறை தற்கொலைப் படைத்தாக்குதல்களையும் நடத்தி வந்தது. ஈராண்டுகளுக்கு முன்பு ஹமாஸ் தலைவர் யாசினை விமானத் தாக்குதல் நடத்தி இஸ்ரேல் கொன்றுவிட்டது. அதன்பிறகு போர் நிறுத்த அறிவிப்பை வெளியிட்ட ஹமாஸ் குழு, அரசியல் நீரோட்டத்தில் கலந்து தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றியும் பெற்றுள்ளது. இருப்பினும், ஹமாஸ் குழுவின் படைகளை பாலஸ்தீன அதிகார அமைப்பினது படைகளுடன் இணைக்க அப்பாஸ் மறுக்கிறார். பயங்கரவாதிகளை பாலஸ்தீன இராணுவத்தில் சேர்க்க முடியாது என்கிறார்.

ஹமாஸ் இயக்கம், இஸ்ரேல் என்ற ஒரு நாடு இருப்பதையே ஏற்க முடியாது என்றும், அவர்களோடு பேச்சு வார்த்தையே கூடாது என்றும், ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலம் இஸ்ரேலை விரட்டியடித்துவிட்டு பாலஸ்தீன விடுதலையைச் சாதிக்க வேண்டும் என்றும் தனது கொள்கையாகக் கொண்டுள்ளது. இதைச் சாதிக்க மக்களைச் சார்ந்து நின்று அரசியல் ஆயுதப் போராட்டங்களை நடத்துவதற்குப் பதிலாக, பயங்கரவாத குழு சாகச நடவடிக்கைகளையே அது தனது வழிமுறையாகக் கொண்டுள்ளது.

ஆனால், அதிபரான அப்பாஸ், இஸ்ரேல் என்ற நாட்டை ஏற்றுக் கொண்டு ஆஸ்லோ ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்ற பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்கிறார். இதற்காக, இஸ்ரேல் என்ற நாடு இருப்பதை ஏற்று, இருநாடுகளும் பரஸ்பர தாக்குதலை நிறுத்திவிட்டு, அமைதித் தீர்வு காண்பதற்கு விழைய வேண்டும் என்ற திட்டத்துடன் வரும் ஜூலை 26ஆம் தேதியன்று பாலஸ்தீன மக்களிடம் கருத்துக் கணிப்புத் தேர்தல் நடத்தப் போவதாக அவர் அறிவித்துள்ளார். இஸ்ரேல் என்ற நாடு இருப்பதையே ஏற்றுக் கொள்ளாத ஹமாஸ், இக்கோரிக்கையை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று மக்களிடம் எதிர்ப் பிரச்சாரம் செய்கிறது. இதுதவிர நிதி, நிர்வாகம், நிவாரணப் பொருட்களை விநியோகித்தல் முதலான பல்வேறு விவகாரங்களில் இருதரப்பும் தீராத மோதலில் இறங்கியுள்ளன. பாலஸ்தீனத்தில் தீவிரமாகிவிட்ட இக்குழுச் சண்டைகளைக் கண்டு இனவெறி பிடித்த பயங்கரவாத இஸ்ரேலும் அதன் பங்காளியான ஏகாதிபத்திய உலகமும் கைகொட்டிச் சிரிக்கிறது.

ஏகாதிபத்தியங்களுடன் சமரசம் செய்து கொண்டு போடப்படும் துரோக ஒப்பந்தத்தாலும் இடைக்காலத் தீர்வினாலும் தேசிய இன விடுதலையை ஒருபோதும் சாதிக்க முடியாது. பாட்டாளி வர்க்க சித்தாந்த தலைமையற்ற குட்டிமுதலாளிய போராளிக் குழுக்களாலோ, மத அடிப்படைவாத பயங்கரவாத இயக்கங்களாலோ தேசிய இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணவும் முடியாது என்ற உண்மையை உலகிற்கு உணர்த்திவிட்டு பாலஸ்தீனம் பேரழிவில் புதைந்து கொண்டிருக்கிறது.

மு மனோகரன்

கனடா அரசின் புலிகள் மீதான தடை – சில கேள்விகள்

கனடா அரசின் புலிகள் மீதான தடை – சில கேள்விகள்

சபேசன்
30.07.06

கனடா கேன்சவேட்டிவ் அரசு விடுதலைப்புலிகள் உட்பட பல அமைப்புக்களை பயங்கரவாத அமைப்புக்களாகக் கருதி கனடாவில் தடை செய்துள்ளது. இந்த நடவடிக்கை பல திருப்பங்களை இலங்கை அரசியலிலும் சமாதான முயற்சியிலும் ஏற்படுத்தவல்லது. இதைவிடவும் இந்த தடையானது எப்படி எந்த விடயங்களை பாதிக்கும் என்பதை பல கோணங்களிலிருந்தும் ஆராயப்பட வேண்டும்.

சர்வதேசத்தின் பார்வையில் விடுதலைப்புலிகளும் அவர்களின் பாசிசமும்

புலிகளின் தேவையும் அவர்களது அரசியலும்

சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையும் இதன் உள்ளார்த்தமும்.

இலங்கை அரசாங்கத்தின் நலனும் இனவாதமும்

மேற்குலக நாடுகளும் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளும் மூன்றாம் உலக நாடுகளையும் அந்த நாடுகளில் நடைபெறும் போராட்டங்களையும் கணிப்பிடும் முறையை சற்று விழிப்புணர்வுடன் பார்க்கவேண்டியுள்ளது. குறிப்பாக அந்த நாடுகளில் உள்ள பிற்போக்குக் கட்சிகள் (கேன்சவேட்டிவ் கட்சி) மூன்றாம் உலகநாடுகளில் உள்ளவர்கள் இன்னமும் காட்டுமிராண்டிகளாகவே வாழ்கின்றார்கள் என்றும் அவர்களுக்கு நாகரீகத்தை நாங்களே புகட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்கள். அந்தந்த நாடுகளில் நடக்கும் போராட்டங்களில் உள்ள நியாய அநியாயத் தன்மைகளை ஆழமாக பார்ப்பதைத் தவிர்த்து மேலோட்டமாகப் பார்த்து வெறும் மொட்டையான தீர்வினை தாங்களே தீர்மானித்து விடுவார்கள். விடுதலைப்புலிகள் பாசிஸ்ட்டுக்களா இல்லையா என்று கேள்வியை பின்னர் பார்ப்போம். சரி விடுதலைப் புலிகள் இல்லாமல் (உதாரணத்திற்கு)மிகச் சிறப்பான முறையிலோ அல்லது முடிந்த அளவிலென்றாலும் ஐனநாயகப் பண்புடன் ஒரு போராட்டமோ ஒரு இயக்கமோ நல்ல சமத்துவக் கொள்கையுடனே போராடுகின்றது என்று வைத்துக் கொள்வோம். இவர்கள் என்ன செய்திருப்பார்கள். விடுதலைக்கு ஒரு மாதம் முதல் வரையிலும் தென்னாபிரிக்காவையும் நெல்சன் மண்டேலாவையும் பயங்கரவாத சாயம் கொண்டு விமர்சித்தவர்கள் விடுதலைக்குப் பின்னர் தவிர்க்க முடியாமல் விடுதலைப்போராட்டமாக பேசினார்கள்.

கேன்சவேட்டிவ் கட்சி புலிகளை தடைசெய்தமை தமிழ் பேசும் மக்களில் கொண்ட அன்பினால் அல்ல. அல்லது தமிழர்களில் மேல் புலிகள் அராஐகம் செய்தார்கள் என்பதற்காகவும் அல்ல. இதுவே தான் இவர்களின் கொள்கை. இவர்களிடம் அமெரிக்கா அளவிற்குப் பலமும் புஸ் அளவிற்கு அதிகாரமும் இருந்தால் தங்கள் படையினை தமிழ்பிரதேசத்திற்கு அனுப்பி அங்கே கூட தடைசெய்யக்கூடியவர்கள்.

எனது வாதம் மேற்கத்திய நாடுகளில் இவர்கள் மட்டும்தான் அரசியலில் உள்ளவர்கள் என்பதல்ல. ஆனால் இந்தக் கொள்கையுடையவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் சரியான அரசியல் சக்திகளுக்கும் கூட பாதகமான விளைவுகள்தான்.

ஆகவே புலிகளின் அராஐகத்தை வெறுப்பவர்கள் கூட இந்தத்தடை மூலம் குறுகிய சந்தோசங்களை அடையமுடியாது. ஏனெனில் கொள்ளைக்காரனுக்கூடாக கள்ளனுக்கு தண்டனை வழங்குவது சரியா?

எனவே புலிகளின் அராஐகத்திற்கும் பாசிசத்துக்குமான தண்டனையை வழங்கும் பாத்தியதை உடையவர்கள் இலங்கை தமிழ்பேசும் மக்கள் மட்டுமேதான். ஆகவே இத்தண்டனையினை வழங்க சிங்கள அரசியல்வாதிகளுக்கோ இந்திய அரசிற்கோ அமெரிக்க அரசிற்கோ ஏன் கனடிய அரசிற்கோ கிடையாது.

ஆனால் கனடிய மண்ணில் கூட புலிகளின் அராஐகம் நடந்தது என்பது உண்மை ஆகவே கனடிய மண்ணின் இறைமையை பாதுகாக்கும் பொறுப்புணர்வு என்னும் பார்வையில் இதனை சரியான பக்கத்திலும் பார்க்கமுடியும்.

ஓவ்வொரு மனிதனும் தான் விரும்பும் கொள்கைக்காக போராடும் உரிமையும் ஒவ்வொரு சமூகமும் தான் விரும்பும் விடுதலைக்காக போராடும் உரிமையும் அங்கீகரிக்கப்படுமானால் சமூக இயங்கியல் மிகவும் வேகமாக முன்னோக்கிச்செல்லும்.

புலிகளின் நிலைப்பாடும் அவர்களின் அரசியலும் என்ற வகையில் தாங்கள் மட்டுமே தமிழர் தரப்பு என்ற வாதத்தினூடாக தங்களை தமிழ் தேசியத்தின் பிரதிநிதியாக பிரகடனப்படுத்தும் முறைமையானது எவ்வளவு தூரம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படத்தக்கது என்பது ஒரு பாரிய கேள்வி. இந்தக் கேள்வி மாற்று இயக்கங்களையும் தமிழர் பிரதிநிதிகளாக பார்க்கவேண்டும் என்கின்ற வகையிலிருந்து கேட்கவில்லை. மாறாக இலங்கைத் தமிழ் பேசும் மக்களை ஒருமித்த கூட்டாகக் கருதமுடியாது. காரணம் முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்ல அம்பாறை மட்டக்களப்பு பிரதேச வேற்றுமை கூட இன்று கூர்மையடைந்துள்ளது என்பது வேதனையான தவிர்க்கமுடியாத உண்மையாகும். இந்தச் சமூகங்கள் எத்தனை விகிதம் புலிகளின் பிரதிநிதித்துவத்தினை மனமார ஏற்றுக்கொள்ளும்?

புலிகள் தங்களின் ஆளுமைக்குள் முற்று முழுதாக தமிழர் தரப்பினை தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கு முன்னர் அதனை நிறைவேற்ற மற்றைய எல்லா அரசியல் அமைப்புக்களையும் தடைசெய்தார்கள். தங்களை நிபந்தனையற்று ஏற்றுக்கொள்பவர்களை தவிர மாற்றுக்கட்சி மாற்று அரசியல் என்பன முற்றாக புலிகளால் நிராகரிக்கப்பட்டது.

அரசியல் அதிகாரம் கிடைத்து விட்டால் மாற்று அரசியல் மறுக்கப்படுவதும் ஐனநாயகம் நிராகரிக்கப்படுவதும் தமிழ்ஈழ மண்ணிலும் கனடிய மண்ணிலும் யதார்த்தமாகின்றது.

இது இவ்வாறிருக்க இன்று மாற்றுக்கருத்துக் கொண்டவர்கள். நடுநிலைமை வகித்தவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டவர்களிடம் உருவான பிரதான கேள்விகள் எவை?

புலிகளை தமிழ் தேசிய சக்தியாக அங்கீகரிப்பதா இல்லையா என்பது?

அதே நேரம் தேசிய சக்தியாக பார்ப்பதா இல்லையா என்பதை விடுத்து தமிழர் தரப்பில் வேறு யார்?

மேற்சொன்ன கேள்விகளுக்கு பதிலை ஆளுக்காள் அரசியல் விஞ்ஞான விளப்பங்களை செய்வதை விடுத்து தமிழ் பேசும் மக்களிடையே விட்டுவிடுவது பொருத்தமானது என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் மக்களின் குரல் இன்றைய சூழலில் எவ்வளவு பலமானது என்பது யாவருக்கும் தெரிந்ததொன்று. இனந்தெரியாதவர்களால் இனந்தெரியாதவர்கள் தொடர்ச்சியாக கொல்லப்படும் இச்சூழலில் இது மிகவும் கடினமானது.

புலிகளின் நடவடிக்கைகள் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் எப்படிப்பட்ட அரசியல் வரலாற்றை வெளிப்படுத்தியது. பல புத்திஜீவிகள் கொல்லப்பட்டும் பல பத்திரிகைகள் தடைசெய்யப்பட்டும் பல தனிநபர்கள் அச்சுறுத்தப்பட்டும் பல வியாபார தாபனங்கள் பினாமியாக்கப்பட்டும் ஒரு பலவந்தமான ஆளுமை மூலம்தான் பெரும்பான்மை பலத்தினை தங்கள் பக்கமாக்கினார்கள் அல்லது காட்டிக்கொண்டார்கள்.

இதற்கு எதிர்மாறான நிலைப்பாடு கொண்டவர்கள் பலர் தங்களிடையே பல முற்போக்கான அரசியல் சமூக எண்ணங்களை கொண்டிருந்தபோதும் புலிகளை பழிவாங்குவதே முதற்கடமை என்று எப்படிப்பட்ட அதிகார சக்திகளுடன் இணைந்தென்றாலும் (புலிகளை விடவும் மோசமான பாசிச சக்திகள் பல இன்று பாரிய அதிகார இயந்திரங்களை வைத்திருக்கிறார்கள்) அதனை நடைமுறைப்படுத்த நினைக்கின்றனர்.

இவர்கள் இந்த நிலைப்பாட்டை எடுப்பதற்கான பிரதான பங்கு புலிகளின் அதீதமான பாசிசப்போக்குதான் காரணம். இதனை எவரும் மறுக்கமுடியாது. ஆனால் இவர்களின் எதிர் நடவடிக்கைகள் காரணமாக இந்தத்தடையினை கனடிய அரசு கொண்டுவரவில்லை. மற்றும் மனிதஉரிமை கண்காணிப்புக்குழுவின் அறிக்கையும் ஒரு முழுமையான காரணமாக அமையமாட்டாது. ஏற்கனவே பல வருடங்களுக்கு முன்னரே இந்த முடிவு கேன்சவேட்டிவ் கட்சிக்கு இருந்தது.

புலம்பெயர்ந்த மக்களில் பெரும்தொகையான எண்ணிக்கையும் ஓரளவுக்கு செறிந்தும் வாழும் சூழல் கனடாவிலும் அதிலும் ரொறொன்ரோவில் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அமெரிக்காவிலும் பிரித்தானியாவிலும் கொண்டுவரப்பட்ட தடையிலும் பார்க்க இது தாக்கமானதும் தார்ப்பரியமானதுமாகும். காரணம் கனடாவில் பல படித்த இளைஞர்களும் யுவதிகளும் தங்கள் கல்வியறிவு இந்தநாட்டின் புதிய பரிமாணம் ஊடகவியலறிவு இணையத்தளப் பிரச்சாரம் என்பவற்றின் மூலம் புலிகளுக்காக வேலை செய்வது என்பது ஒரு முற்போக்கான தமிழ்த்தேசியத்திற்கு உழைப்பதாகும் என்றும் நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். கடுமையான அர்ப்பணிப்புடனும் உழைத்தார்கள் என்பதும் உண்மைதான். (பேராசிரியர் சிவத்தம்பிக்கு மட்டும் இது தெரியவில்லை) இவர்களிடம் வரலாற்றுரீதியிலான தமிழ்த்தேசிய அரசியலை கலந்துரையாடமுடியாததற்குக் காரணம் இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் 25 வயதிற்குட்பட்டவர்களாவர். பெரும்பாலோர் புலிகளால் உருவாக்கப்பட்ட வரலாற்றைதான் கற்றவர்கள். பதினைந்து வருடங்களிற்கு முன்னர் இயக்கங்களிடையே நடந்த குத்து வெட்டுகள் கழுத்தறுப்புகள் இருட்டடிப்புகள் என்பவற்றின் உண்மை வரலாற்றினை சொல்லப்போனால் நம்பவோ இருந்து கேட்கவோ இவர்கள் தயாராக இல்லை.

இந்தத் தமிழ்த் தேசியத்திற்கான புனைவு வரலாறு என்பது புலிகளால் ஆரம்பிக்கப்படவில்லை. இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலத்திலிருந்து உருவாகிய தமிழ் தேசிய கட்சிகளிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. இதற்கு உறுதுணையாக பல அனுபவம் மிக்க புத்திஜீவிகள் உண்மை வரலாற்றை கூறாமல் புலிகளின் வாய்ப்பாட்டையே பாடுகிறார்கள் தங்கள் சொந்தப்பிழைப்புக்காக.

இந்தத்தடை என்பது புலிகளின் “அடிப்படை இயந்திர அமைப்பை” ஆட்டுவிக்கப்போவதில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் பிரச்சாரப் பீரங்கிகளுக்கு ஓரளவுக்கு பிரச்சினை உள்ளது. இதன் காரணத்தால் பொருளாதாரத் தேடல்களுக்கும் ஓரு பிரச்சனைதான்.

ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உளவியல் தாக்கம் என்பதுதான் பாரிய பிரச்சனை. மனரீதியில் அசைக்கமுடியாத நம்பகமான மலை ஒன்றின்மீது பல கேள்விகள் யதார்த்தமான முறையில் எழுகின்றன.

புலிகளின் போராட்ட வரலாற்றில் இது ஒரு ஆரம்ப வளர்ச்சிப்பருவத்தில் நடக்கவில்லை. புலிகளும ஓர் நிர்வாகத்தை தமிழ்ப்பிரதேசத்தின் ஒரு பகுதியை தங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்குமளவிற்கு வளர்ந்து கடைசி யுத்தநிறுத்தத்திற்கு என்றாலும் அரசு தங்களுடன்தான் பேசவேவண்டும் என்ற நிலைக்கு வளர்ந்துவிட்ட நிலை என்பதை மறுக்கமுடியாது. சர்வதேச சமூகமும் இதனை ஒத்துக்கொண்டுள்ளது. அரசும் புலிகளும் திறந்த மனதுடன் சமாதானத்தில் ஈடுபடவில்லையென்றாலும் புலிகள் இனியாவது திறந்த மனதுடன் ஐனநாயகத்தை பேணும் நோக்கில் ஆரம்பக்கட்டமாக பழிவாங்கல் அராஐக நடவடிக்கைகளை நிறுத்த ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையும் அதன் உள்ளர்த்தமும் என்று பார்க்க முதல் யுத்தநிறுத்தத்தை பற்றிப்பார்க்காமல் போகமுடியாது. ஆனால் அது ஓரளவுக்கு பழங்கதையாகிவிட்டது.

சமாதானமும் இனப்பிரச்சனையும் என்று பார்த்தால் அரசின் ஒடுக்குமுறை திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் ஒன்றும் புதிதல்ல தொடர்கின்றது. அரசாங்கத்தின் அரசியல் முடிவுகளை முடிவெடுப்பவர்கள் பாராளுமன்றத்தில் இருக்கும் சிங்கள அரசியல்வாதிகளல்ல “தீர்மானிக்கும் சக்தியான சிங்கள இனவாத சுற்றுவட்டம்”. இவர்களை ஆயுதப் போராட்டம் ஒன்றினூடாக மட்டுமே செவிசாய்க்கப்பண்ண முடியும்.

ஆனால் பாதிக்கப்படுகின்ற இனங்கள் என்று பார்த்தால் (தமிழர்கள் முஸ்லிம்கள் மலையக மக்கள்) தங்களின் உண்மையான பிரச்சனைக்கு சரியான தீர்வு என்றவகையில் பார்க்கின்றார்களா?

இல்லை தங்களின் பிரச்சனைக்கு தீர்வை பெற்றுத்தருவார்கள் என்று நம்பும் தங்களின் பிரதிநிதி சொல்லுகின்ற தீர்வை பார்க்கின்றார்களா?

இலங்கை வரலாற்றில் தவிர்க்கமுடியாத யதார்த்மாக இரண்டாவது நிலைப்பாட்டைத்தான் காணமுடிகின்றது. யார் எந்தக்கட்சி அரசுடன் பேசப்போகின்றார்கள் என்று பார்க்கின்றார்களே அல்லாமல் என்ன பேசினார்கள் என்று பார்ப்பதில்லை.

சரி தங்களின் பிரதிநிதிகள் சொல்லும் தீர்விலிருந்துதான் அமையவேண்டும் என்று பார்த்தாலும் யாருக்கு யார் பிரதிநிதி என்று பார்க்கவேண்டும். சிங்களத்தரப்பிலிருந்து தமிழர் தரப்பை நோக்கி முட்டாள்தனமாக கூறுகிறார்கள் பிரபாகரன் ஒட்டுமொத்தத் தமிழர்களுக்கும் பிரதிநிதியல்ல என்று.

தமிழர்கள் அல்லவா கூறவேண்டும் யார் எங்கள் பிரதிநிதி என்பதை.

இது சுயநிர்ணய உரிமைக்குள் அடங்கவில்லையா?

மறுபடியும் பார்த்தால் மேற்கூறிய அதே கருத்தைதான் தமிழர் தரப்பினர் கூறுகிறார்கள் முஸ்லிம் மக்களைப் பார்த்து.

முஸ்லிம் மக்களல்லவா முடிவெடுக்கவேண்டும் தங்களின் பிரதிநிநி யாரென்று. அதே வெள்ளாள யாழ்ப்பாண மையவாதம். இங்கே! தேசியம் போய் மறைய ஆண்டபரம்பரை மேல்வருகின்றது. மக்களிடம் அரசியல் கல்வி வளராமல் இருப்பதற்கு காரணம் தமிழர்களின் அரசியல் தலமை வெள்ளை வேட்டி அப்புக்காத்துக்களின் கறுப்புக் கோட்டுக்களிலிருந்து சீருடைக்கு மட்டும் மாறியுள்ளதுதான் காரணம்.

இலங்கை அரசின் நலனும் இனவாதமும் இந்தத் தடை மூலம் பெரியநன்மை பெறுவார்கள் என்பது தவிர்க்க முடியாத உண்மை. இந்தத் தடை போன்று ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றிலும் தடை செய்ய இதனை உதாரணமாக்கி கோரிக்கை வைப்பதற்கு கனடியத் தடை ஒரு நல்ல சாட்டு.

இலங்கை அரசு எதிர்பார்க்கும் பாரிய விடயம் புலிகளை பலவீனப்படுத்தி விடுவதன் மூலம் நாடு பிளவுபடுவதை தவிர்க்கலாம் என்பதுதான். சிங்கள மக்களிடம் வாக்கு பெறுவதற்கும் அங்கீகாரம் பெற்று ஆட்சியமைப்பதற்கும் தேவையான முக்கியமான அம்சங்கள் இவைதான்.

மறுபக்கம் இடதுசாரித் தத்துவத்தில் போராடுவதாகக் கூறிக்கொள்ளும் JVP யினர் புலிகள் தமிழர் தரப்பின் பிரதிநிதிகளல்ல என்று கூறும் போக்கு ஏற்கமுடியாதவொன்று. இன்று வரையிலும் தேசியஇனப்பிரச்சினகைகு ஓரளவேனும் சர்வதேசிய மட்டத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தீர்வாக “பிரிந்து போவதுடன் கூடிய சுயநிர்ணய உரிமை” யைதான் பார்க்க முடியும். இது முக்கியமாக பெரும்பாலும் சர்வதேசிய வாதிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேசியத்தீர்வு ஒன்று. மாக்ஸ்சிஸ்ட்டுகளாக தங்களை வலியுறுத்துபவர்கள் (JVP) தங்களின் நாட்டில் மட்டும் இதனை ஏற்கவில்லை.

இதில் தமிழர் தரப்பு ஒன்றுக்கும் குறைந்ததல்ல. முஸ்லிம்களின் நிலைப்பாடு பற்றி தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பாக இருந்தாலும் சரி விடுதலைப்புலிகளாக இருந்தாலும் சரி ஒன்றையே தான் கூறுகிறார்கள். தங்களை அதாவது பெரும்பான்மை தமிழர்களை அனுசரித்துத்தான் முஸ்லிம்களின் அரசியல் அமையவேண்டும் என்று வெளிப்படையாக வலியுறுத்துகிறார்கள். சிங்கள இனவாதிகளின் கருத்துக்கு இது ஒன்றும் குறைந்தது இல்லை.

இதைவிட புதிதாக ஆரம்பித்துள்ள மட்டக்களப்பு தேசியவாதத்தை பார்த்தாலும் இதே நிலமைதான். இன்றைய தேசிய இனப்பிரச்சனையில் புதிதாக இதுவும் அவசியமா என்று வேதனையான ஒரு கேள்விதான். ஆனால் எங்கு பிரிவினையும் தனித்துவமும் தேவை என்று ஒரு சமூகக்கூட்டம் அங்கலாய்கின்றதோ அங்கே தான் சார்ந்து நிற்கின்ற பெரும்பான்மையிடமிருந்து தனக்கு பாதுகாப்பின்மையையும் உத்தரவாதத்தையும் கேள்வியாக்குகின்றது என்பது யதார்த்தம். முப்பதிற்கு மேற்பட்ட அங்கத்தவர்கள் கொண்ட இடைக்கால நிர்வாக சபையில் ஒருவர்தானும் மட்டக்களப்பு அம்பாறையை சார்ந்தவர்கள் இல்லையே என்ற கேள்வி கருணாவினால் கேட்கப்பட்டது. இதற்கு இன்றுவரை பதிலில்லை. தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் வளர்ந்ததாக சொல்லப்படும் இன்றைய பொழுதிலும் தேசிய விடுதலை போராட்டமானது யாழ்ப்பாண மையவாதத்தை தொடர்ந்தும் நிலைநிறுத்துமானால் மட்டக்களப்பு தேசியவாதம் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. இங்கு கருணா என்ற தனிநபர் பற்றிய கேள்வி இரண்டாம் பட்சமானது.

இந்தக் கேள்வி யாரால் உருவாக்கப்பட்டது என்பது இங்கு அவசியமல்ல. இக்கேள்வியில் உள்ள நியாயத் தன்மைதான் முக்கியம்.

புலிகளின் வரலாறுதான் புலிகளின் எதிர்காலத்திற்கும் வழிவகுக்கும். அரசியலற்ற ஆயுதப்போராட்டம் எங்கே கொண்டுபோய்விடும் என்பது உலகத்தில் மனித வரலாற்றில் கண்கூடுகள் பல.

புலிகள் இனிமேலாவது தமக்குமட்டுமே உரிய புலித்தேசித்திற்கான அங்கீகாரத்தினை தேடுவதை விடுத்து தமிழ்த் தேசியத்திற்காக (முஸ்லிம்களினதும் மட்டக்களப்பு அம்பாறை நலனும் அடங்கிய) நன்மை என்ற வகையில் செயற்படத் தொடங்கவேண்டும். அதிலும் பார்க்க அவசியம் யுத்தம் ஆயுதப்போராட்டம் வன்முறை என்பவை அரசியல் விடுதலைக்கான ஒரு வலியுறுத்தலே அன்றி தீர்வு அல்ல என்பதை புரிந்துகொள்ளல் வேண்டும். போரில வென்றவர்;கள் யாருமில்லை மனித வரலாற்றில். வெற்றி என்று தங்களின் குறுகிய கண்ணோட்டத்துடன் முடிவுசெய்கிறார்களே அன்றி அது முடிவல்ல.

ஆயுதப் போராட்டத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் எந்தப்போராட்டமும் ஒரு கொலைகூட நடக்கக்கூடாது என்ற விமர்சனத்தினை எதிர்பார்க்கத்தான் வேண்டும். அது நடைமுறை சாத்தியம் அல்ல. இது யதார்த்தம். ஆனால் அவசியமற்ற தனிநபர் பழிவாங்கல்களை நிறுத்தியே ஆகவேண்டும்.

வரலாறு எப்படி இருந்தாலும் இன்று ஓடுவது அப்பாவிகளின் இரத்தம் வழக்கம் போன்று அரசியல்வாதிகள் தப்பிவிடுவார்கள் அரசியல் ஆய்வாய்வாளர்கள் விமர்சனம் வைப்பார்கள்.

இதன் ஆரம்பமாக இரு தரப்பினரும் ( புலிகள் தரப்பும் அரசும் அரசுசார்பு தமிழ் ஆயுதக்குழுக்களும்) பொது மன்னிப்பாக ஒருவருக்கு ஒருவர் இணக்கப்பாட்டிற்கு வருவது இன்றைய காலகட்டத்தின் மிகவும் அவசியமான ஒன்று.

எதிர்கால இலங்கையின் அரசியலில் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் தீர்வு என்பது ஒரு சோசலிச வடிவத்தை நேர்மையாக கடைப்பிடிக்கும் கூட்டு முயற்சிக்கூடாகவே முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். காரணம் பாசிசத் தேசியமும் இனவாதமும் ஒன்றுக்கொன்று விட்டுக்கொடாத சதுரங்கத்தைத்தான் நடத்தும். இது அதிகாரப்போட்டிக்காக நடத்த்தப்படும் அப்பாவிகளை பலியாக்கும் வெறும் அரசியல் நாடகம்

இதைவிடுத்து பாரிய மக்கள் படுகொலைக்கூடாக சர்வதேசிய அல்லது உலக வல்லரசுகளின் நேரடி இராணுவ தலையீட்டினை நாங்கள் அனுமதித்தால் இன்னுமொரு ஈராக் இன்னுமொரு ஆப்கானிஸ்தான் போன்று மோசமான சீர்குலைவை அனுமதித்தவர்களாவோம்

சபேசன் .

இலவச கவர்ச்சித் திட்டங்கள்:"தமிழன் கையேந்தியாவதா"

இலவச கவர்ச்சித் திட்டங்கள்:"தமிழன் கையேந்தியாவதா"

எப்படியாவது ஓட்டு வாங்கி, தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று பதவியைப் பிடிக்க வேண்டும்; அதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் அரசியல் கட்சிக்காரர்கள். வாக்காளர்களின் கால்களைப் பிடித்தும் கெஞ்சுவார்கள் அப்படியும் செய்திருக்கிறார்கள்! ஆனால், ஒன்றை மட்டும் செய்யவே மாட்டார்கள்!

தேர்தல்களின்போது அள்ளி வீசும் வாக்குறுதிகளை, குறைந்தபட்சம் அரசியல் கட்சிகள் தமது தேர்தல் அறிக்கையில் எழுத்துபூர்வமாகத் தரும் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாவிட்டால் தண்டிக்கப்படுவார்கள்; அவர்களின் அரசியல் கட்சிகள் தடை செய்யப்படும்; குறைந்தபட்சம் அவர்களின் அங்கீகாரம் இரத்து செய்யப்படும் என்று சட்டம் கொண்டு வருவோம் என்று வாக்குறுதி வாக்குறுதிதான் தருவார்களா? மாட்டார்கள்!

ஏனென்றால், ஓட்டுக் கட்சிகள் எல்லாவற்றுக்குமே நன்றாகவே தெரியும் எல்லாம் ஒரு ஏமாற்று என்பது! அவர்கள் ""அரசியலில் இதெல்லாம் சகஜமப்பா'' என்று சொல்லும்போது போலி வாக்குறுதிகளும் அதில் அடங்கும். அவர்கள் ஓட்டுப் பொறுக்குவதற்காக எதையும் செய்வார்கள், சொல்வார்கள். செய்யாவிட்டால், யாரும் எதுவும் செய்துவிட முடியாது என்றும் தெரியும். வாக்காளர்களையும் இதற்குப் பழக்கப்படுத்தி விட்டார்கள்.

ஜனநாயக அமைப்பு முறையைப் பலப்படுத்துவது என்ற பெயரில் எவ்வளவோ சீர்திருத்தங்கள் முன்மொழியப் படுகின்றன; கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. ஒரு சார்பாக நடந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டதைப் போலக் கண்காணித்து உத்தரவுகள் போடுகிறது, தேர்தல் ஆணையம்; புகார் மனுக்கள் குவிகின்றன, விசாரணைகள் ""தூள்'' பறக்கின்றன. வாக்காளர் பதிவுகள் சரிபார்த்தல்கள் திரும்பத் திரும்ப நடக்கின்றன; போலி வாக்காளர்களைத் தடுப்பதற்குப் புகைப்பட அடையாள அட்டைகள் வழங்கப்படுகின்றன; அதையும் மீறுவதால் புகைப்பட வாக்காளர் பட்டியல்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. வேட்பாளர் செலவுகளையும், வாக்குப்பதிவையும் கண்காணிப்பதற்கு மேற்பார்வையாளர்கள் போடப்படுகிறார்கள். கள்ள ஓட்டுக்களைத் தடுப்பதற்காக மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. வாக்குச் சாவடிகளைக் கைப்பற்றுவது, கள்ள ஓட்டுப் போடுவது, ஓட்டு எண்ணிக்கையின்போது நடக்கும் அராஜகம் எல்லாவற்றையும் கண்காணிக்க ""டிஜிட்டல் காமிரா'' மூலம் படப்பிடிப்பும் வந்துவிட்டது. கட்சித்தாவல் தடைச் சட்டம், கட்டாய உட்கட்சித் தேர்தல்கள் கூட வந்துவிட்டன.

இவை எந்தளவு ஜனநாயக அமைப்பு முறையைப் பலப்படுத்தியுள்ளன என்பது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். ஆனால், பெயருக்குக் கூட ஒரு விசயம் வலியுறுத்தப்படுவதில்லை. அதுதான் ""தேர்தல் வாக்குறுதிகளை அரசியல் கட்சிகள் கட்டாயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்; தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தால் இந்த இந்த சட்டதிட்டங்களைத்தான் அமலாக்குவோம் என்று முன்கூட்டியே தத்தமது தேர்தல் அறிக்கையில் அறிவித்து விடவேண்டும். அவற்றை மீறினால் தண்டிக்கப்படுவார்கள், அரசியல் கட்சிகள் தடை செய்யப்படும், அங்கீகாரம் இரத்து செய்யப்படும்'' என்பதற்கு மட்டும் சட்டமோ சீர்திருத்தமோ வாக்குறுதியோ இல்லை.

""சீட்டுக் கம்பெனி'' நடத்துபவர்கள், பணம் வசூலித்துக் கொண்டு வாக்களித்தபடி பணமோ, பரிசோ தராமல் மோசடி செய்துவிட்டால் அவர்களைத் தண்டிக்க சட்டத்தில் இடமுண்டு. கம்பெனிகளுக்கிடையிலான ஒப்பந்தங்கள் மீறப்பட்டால் ஒப்பந்த மீறல், நம்பிக்கைத் துரோகம் என்று கூறி வழக்குப் போடமுடியும். இன்சூரன்சு காப்பீட்டுக் கழகங்கள் வாக்களித்தபடி தொகை தராமல் போக முடியுமா? அதேபோல வாக்குறுதிகள் கொடுத்து ஓட்டுக்களை அள்ளிக் கொண்டு போய், அவற்றை நிறைவேற்றாமல் மோசடி செய்வது நம்பிக்கைத் துரோகம், ஒப்பந்த மீறல் குற்றம் என்று கருதப்படுவதில்லையே, ஏன்?

இதைவிட மிகப் பெரிய கிரிமினல் குற்றங்கள் புரிவதற்கு இந்த அரசியல் அமைப்பு முறை ஓட்டுப் பொறுக்கிகளுக்குச் சாதகமாக இருக்கிறது. ஒருமுறை ஓட்டுக்களை வாங்கிக் கொண்டு போய் ஆட்சியில் அமர்ந்துவிட்டால், இது இதைத்தான் செய்யவேண்டும் என்று கட்டாயம் இல்லாததைப் போல, நாட்டுக்கும் மக்களுக்கும் எதிராக எது எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்று வெற்றுத்தாளில் கையொப்பம் போட்டுக் கொடுப்பதாகத்தான் இருக்கிறது.

தேர்தல்களின்போது கொடுக்கும் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாத அதேசமயம், 2001இல் ஆட்சிக்கு வந்ததும் ஜெயலலிதா அரசு ஒரே சமயத்தில் நாலாயிரம் கோடிக்கு மேல் மின்சாரம், பேருந்துக் கட்டணம், வரிச்சுமைகள் போன்றவற்றை ஏற்றியது. மாணவர்களைக் கொள்ளையடிக்கவும், அரசு ஊழியர்கள் உரிமைகளைப் பறிக்கவும், விவசாயிகளுக்கு இலவச மின்சாரம் வழங்கியதை இரத்து செய்யவும், ரேசன் விலையேற்றம், போராடிய அரசு ஊழியர்கள், பேருந்துத் தொழிலாளர்கள், மாணவர்களை ஒடுக்கவும், அரசு ஊழியர்கள், சாலைப் பணியாளர்களை வேலை நீக்கம் செய்யவும், ஆடுகோழி வெட்டத் தடை, மதமாற்றத் தடை, பொடா சட்டம் என்று ஒடுக்குமுறைகளை ஏவி ஒடுக்கவும் செய்தார்.

மத்தியில் காங்கிரசு கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும் பா.ஜ.க. கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும் தவறாமல் தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயக் கொள்கைகள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. அரசுத் துறைத் தொழில்கள் உள்நாட்டுவெளிநாட்டு ஏகபோக முதலாளிகளுக்குத் தாரை வார்க்கப்படுகின்றன. நாட்டையும் மக்களையும் பாதிக்கும் வகையில் அந்நியத் தொழில் கழகங்களுக்கு எல்லாத் தொழில்களும் திறந்து விடப்படுகின்றன. நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரியாமலேயே இராணுவ, அணுசக்தி, விவசாய தொழில் ஒப்பந்தங்கள் போடப்படுகின்றன. இப்படித்தான் செய்வோம் என்று தேர்தல் அறிக்கைகளில் பகிரங்கமாக அறிவிக்காமலேயே வெற்றுத்தாளில் கையெழுத்து வாங்குவதைப் போல வாக்குகளை வாங்கிப் போகிறார்கள்.

தற்போது தொகுதி நிலவரம் வெற்றிவாய்ப்புகள் குறித்த மதிப்பீடுகளை எழுதும் ""கிசுகிசு'' பத்திரிக்கைகள் கூடச் சொல்லுகின்றன. ஒவ்வொரு எம்.எல்.ஏ.வும் உள்ளூரளவில் நிறைவேற்றுவதாக கடந்த தேர்தல்களில் கொடுத்த வாக்குறுதிகளுள் நான்கில் ஒன்றைத்தான் நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள். அதுவும் பெரும்பாலும் தார்ச்சா லைகள் புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதுதான்! மீதி ""அம்போ'' தான்! 2001 தேர்தல்களில் ஆட்சிக்கு வருவதற்காக ஜெயலலிதா கொடுத்த வாக்குறுதிகள் நீர்மேல் எழுத்தாகி விட்டதாக ஜெயலலிதா ஆதரவு ஏடான ""இந்தியா டுடே'' மதிப்பீடு சொல்கிறது.

தேர்தல் வாக்குறுதிகள் என்பவை வெற்றுக் கோஷங்கள் என்பதை மக்கள் கண்டு கொண்டும், அரசியல் கட்சிகளின் நம்பகத் தன்மை பறிபோயும் ஆண்டுகள் பலவாகி விட்டன. அரிசியே அரசியலாவதும், சாதியை வைத்து ஓட்டுப் பொறுக்குவதும் கூட தமிழக மக்களுக்குப் புதிதல்ல. இந்தத் தேர்தலில் முதன்முறையாக ஓட்டுப் போடப்போகும் இளைஞர்கள் தங்கள் பெற்றோரைக் கேட்டுப் பார்த்தால் அவர்கள் சொல்வார்கள். அவர்கள் முதன்முறையாக ஓட்டுப் போட்டபோதே தேர்தல் முடிவுகளைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியது அரசியல் அல்ல; ""அரிசியியல்தான்.'' அதற்கு முன்பு வரை சாதியமும் பண்ணை அரசியலும்தான் ஆதிக்கம் வகித்து வந்தன. தேசியத் தலைவர் என்று பொய்யுரைத்துப் புகழப்படும் ""பெருந்தலைவர்'' காமராசரே, தன் பெயரை ""கு.காமராஜ் நாடார்'' என்று சொல்லித்தான் ஓட்டுக் கேட்டார். திராவிடப் பேரறிஞர் என்று கழகங்கள் பெருமை பாராட்டும் அண்ணாவே ""சி.என். அண்ணாதுரை முதலியார்'' என்ற பெயரில்தான் 1957இல் காஞ்சிபுரம் தொகுதியில் போட்டியிட்டார்.

வாரம் ஒருநாள் உண்ணாவிரதம் இருக்கும்படி உபதேசித்த காங்கிரசு அரசு, ரேசனில் தலைக்கு ஒரு ""அவுன்சு'' (தலைக்கு நூறு மில்லி அளவு) அரிசி போட்டது. அந்தச் சமயத்தில் அரிசியியலின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்ட அண்ணா தலைமையிலான ""ஒரிஜினல்'' தி.மு.க, ஒரு ரூபாய்க்கு மூன்று படி அரிசி தரப்போவதாகவும் கடல்பாசியிலிருந்து அல்வா தயாரித்துத் தரப்போவதாகவும் தேர்தல் வாக்குறுதி கொடுத்தது. ரூபாய்க்கு மூன்று படி அரிசி போடாவிட்டால் முச்சந்தியில் நிறுத்தி வைத்துச் சவுக்கால் அடியுங்கள் என்று வீராவேசம் பேசினார் ""பேரறிஞர்''. பிறகு அவரே சுருதியை இறக்கிக் கொண்டு, ""மூன்றுபடி இலட்சியம்; ஒருபடி நிச்சயம்'' என்று அடுக்குமொழியில் வசனம் பேசினார்.

அதையும் நம்பி 1967 தேர்தல்களில் தி.மு.க.வை வெற்றிபெறச் செய்து, ""அண்ணா''வை முதலமைச்சராக்கினார்கள் தமிழக வாக்காளர்கள் (""இரண்டு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி'' என்று வாக்குறுதி கொடுத்து ஆந்திராவில் ஆட்சியைப் பிடித்த என்.டி. இராமராவுக்கு ""அண்ணா'' என்று பட்டப் பெயர் உண்டு) பதவியேற்ற அண்ணா வாக்குறுதியை மறந்துவிடவே, எதிர்க்கட்சிகள் வலியுறுத்திய பிறகு சென்னையிலும், கோவையிலும் மட்டும் ""படியரிசித் திட்டம்'' அமுலாக்கப்பட்டது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு நிதிப் பற்றாக்குறையைக் காரணங்காட்டி அத்திட்டமும் கைவிடப்பட்டது.

இன்று அண்ணாவின் அரசியல் வாரிசு என்று உரிமை பாராட்டும் கருணாநிதியும், அண்ணாவைக் கொடியில் பொறித்துக் கொண்டு அண்ணா பெயரில் கட்சி நடத்தி வரும் ஜெயலலிதாவும் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு அரிசியியல் நடத்துகிறார்கள். விவசாயிகள் எலிக்கறியையும், நெசவாளிகள் கஞ்சித் தொட்டியையும் தேடிப் போகும் இன்றைய நிலையில் மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்கு ஒரே வழி சுனாமி நிவாரணம், வெள்ள நிவாரணம், மகளிர் சுயஉதவிக் குழு, இலவச சைக்கிள், விவசாயிகள் நலத்திட்டம் என்றெல்லாம் ஆயிரம், ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை விசிறியடிக்கும் ஜெயலலிதாவை முறியடிப்பதற்கான ஒரே வழி அரசியல் அல்ல, அரிசியியல்தான் என்று முடிவு செய்த கருணாநிதி, இலவச கலர் டி.வி. பெட்டி, இலவச எரிவாயு அடுப்பு, ஏழைப் பெண்களின் திருமணச் செலவுக்கும், பிரசவத்துக்கு முன்னும் பின்னும் ஆயிரக்கணக்கில் நிதி உதவி, விவசாயிகளுக்குக் கடன் ரத்து, விவசாயிகளுக்கும் விசைத்தறி முதலாளிகளுக்கும் இலவச மின்சாரம், வேலையற்ற இளைஞர்களுக்கு மாத ஊதியம் ஆகியவற்றோடு, அவற்றைவிட முக்கியமாக, இரண்டு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ தரமான அரிசி வழங்கும் திட்டத்தைத் தேர்தல் வாக்குறுதியாக அறிவித்தார். இதைப்பார்த்த நடிகர் விஜயகாந்த் மாதம் இருபது கிலோ இலவச அரிசி என்று அறிவித்தார்.

இந்த அறிவிப்புகளுக்கு முன்பு வரை, ஜெயலலிதா அளித்த ரொக்கம் இலவசங்கள் ஆகியவையே தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் முக்கியப் பேச்சாக இருந்தன. கருணாநிதியின் இலவச அறிவிப்புகளுக்குப் பிறகு தேர்தல் பேச்சே மாறிப் போய்விட்டது. இதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை என்ற ஜெயலலிதா அணி அதிர்ச்சியுற்று, தானும் மாதம் பத்து கிலோ அரிசி இலவசமாகத் தரும் வாக்குறுதியை அறிவித்தார். யாருடைய அறிவிப்பு மேலானது, நம்பத்தகுந்தது என்ற இலாவணிதான் இப்போது முக்கியமாகிவிட்டது.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்புதான் ""கஜானா காலி'' என்று அறிவித்து பல ஆயிரங்கோடி வரிகட்டணச் சுமைகளை ஏற்றிய ஜெயலலிதா, இதுவரை அமலாக்கிய நிவாரண இலவசத் திட்டங்களுக்கே நிதியளித்தது மத்திய அரசுதான் என்று தி.மு.க. அணி உரிமை பாராட்டிக் கொள்கிறது; நேற்றுவரை கருணாநிதியின் அரிசிஇலவசத் திட்டங்களைக் கேலி செய்த ஜெயலலிதா, தானே அரிசி இலவச அறிவிப்புகள் தருவது மோசடிதான் என்கிறது தி.மு.க. அரிசி உட்பட மக்களின் அடிப்படை தேவைகளுக்கான, விவசாயம் நெசவு போன்ற தொழில்களுக்கான, மருத்துவம் கல்வி, சுகாதாரம் போன்றவற்றுக்கான மானியங்களைக் கடுமையாக வெட்டும் மத்திய காங்கிரசு அரசோடு சேர்ந்துள்ள கருணாநிதி பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் செலவு பிடிக்கும் இலவசத் திட்டங்களை அறிவித்திருப்பதும் மோசடிதான் என்கிறது, ஜெயா வைகோ திருமா அணி.

கருணாநிதியோ, ஜெயலலிதாவோ, விஜயகாந்தோ அறிவித்துள்ள இலவச வாக்குறுதிகள் தேர்தல்கால பித்தலாட்டங்கள்தாம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இவர்களில் யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும், சில இலவசத் திட்டங்கள், சில காலம் மட்டுமே அமலுக்கு வரும். அவையும் ஏதாவது காரணங்காட்டி கிடப்பில் போடப்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ""சந்தர்ப்பவாத தேர்தல் கூட்டுகள்'', ""அரசியலில் நிரந்தரப் பகையும் கிடையாது, நட்பும் கிடையாது'' என்பவைபோல, ஓட்டுப் பொறுக்குவதற்காக எதையும் பேசலாம், செய்யலாம் என்பதும் வழக்கமாகிவிட்டது; தேர்தல் கால வாக்குறுதிகளை ""சீரியசாக'' எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது என்பதும் விதியாகி விட்டது. ""சினிமாக் கதையில் தர்க்கம் பார்க்கக் கூடாது; எல்லாம் ஒரு பொழுதுபோக்கு, என்று பேசப்படுவதைப் போல தேர்தல் வெறும் கேலிக் கூத்தாக்கப்படுகிறது.

ஆனாலும், "சோ', ரஜினி, ஞாநி போன்ற தேசியவாதிகள் அறிவாளிகள் மட்டும் இத்தகைய இலவச அரசியல் என்பதே திராவிடக் கட்சிகளின் கவர்ச்சி அரசியலால் வந்தது என்றும், நீண்டகால தொழில் வளர்ச்சி, பொருளாதார முன்னேற்றம் என்ற சிந்தனையற்ற கீழ்த்தரமான, சுயநல அரசியல்வாதிகளால் வந்தது என்றும் உபதேசிக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் "அவுன்சு' அரிசித் திட்டம் ""பெருந்தலைவர் தியாகச் செம்மல்'' ஆட்சிக் காலத்தில் தான் வந்தது. நிரந்தரமான பஞ்சபூமியான ஒரிசா, பீகார், மத்தியப்பிரதேசத்தில் மட்டுமல்ல, வேகமான தொழில் வளர்ச்சி காணும் ஆந்திரா, கர்நாடகாவிலும், தமிழகத்தை விட மிகவும் முன்னேறிய மராட்டியத்திலும் கூட தேசியக் கட்சிகளின் ஆட்சிக் காலத்திலேதான் பட்டினிச் சாவுகளும், விவசாயிகள் தற்கொலைகளும் நடக்கின்றன.

எல்லாம் எதனால்? 1947க்குப் பிறகு நிலவுடைமை பண்ணை ஆதிக்கம், தரகு முதலாளிகள் ஏகாதிபத்திய கொள்ளை நீடித்தது; கடந்த 15 ஆண்டுகளாக தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம், பொருளாதார சீர்திருத்தம், நவீனமயம் என்ற பெயரால் உலகவங்கி, உலக வர்த்தகக் கழகம் பன்னாட்டு தொழில் கழகங்கள் திணிக்கும் வளர்ச்சித் திட்டங்கள் அமலில் உள்ளன. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை சீர்திருத்தங்களின் பலன்கள் கசிந்து அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வை மேம்படுத்திவிடும் என்ற வாக்குறுதி பொய்த்துப் போனது. வறுமையும், பட்டினிச் சாவும், தற்கொலையுமே மிஞ்சியது. உழைக்கும் மக்கள் அடியோடு மாண்டு போனால் மலிவான உழைப்புக்கு பன்னாட்டு முதலாளிகள் எங்கே போவது? அல்லது அவர்கள் பொங்கி எழுந்தால் பன்னாட்டு முதலாளிகள் சுரண்டலும் ஆதிக்கமும் என்ன ஆவது? இலவசங்கள் மூலம் உழைக்கும் மக்களை மயக்கி வைப்பதுதான் அவர்களின் நலனுக்கு உகந்தது. அதைத்தான் மு.க.வும், ஜெயாவும், கேப்டனும் செய்கிறார்கள்.

மு ஆர்.கே.

பொறுக்கி அரசியலில் சி.பி.எம். இன் புதிய பரிணாமங்கள்

'தேர்தல் என்றாலே இதெல்லாம் சகஜம்பா!..." பொறுக்கி அரசியலில் சி.பி.எம். இன் புதிய பரிணாமங்கள்

மக்களுக்காகப் போராடும் ஒரே கட்சி, உழைக்கும் மக்களின் கட்சி என்றெல்லாம் தங்களைத் தாங்களே பாராட்டிக் கொள்ளும் வலது கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் நல்லக்கண்ணு, ""அரசியல சாக்கடை சாக்கடைன்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தா, அப்புறம் யார்தான் அத அள்றது? நாமதான் தோழர்களே தூர் வாரணும்! எனவே கம்யூனிஸ்டு கட்சிக்கு வாக்களிக்க வாருங்கள்!'' என்று ""ஆனந்த விகடன்'' இதழில் அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.

இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கித் திருவிழாவில் அடிதடி வெட்டு குத்து வேட்டி கிழிப்பு, கொலை மிரட்டல், குண்டு வீச்சு, கட்சித் தாவல், ஹீரோ ஹீரோயின் காமெடியன்களின் கொள்கை விளக்கப் பிரச்சாரம் முதலானவற்றுக்கு மத்தியில், சாக்கடையைத் தூர்வாரி ஓட்டைப் பொறுக்க ""காம்ரேடுகள்'' என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று எட்டிப் பார்த்தோம். முடைநாற்றம் தாங்க முடியாமல் நமது மூக்கே நம்மைத் திட்டுகிற அளவுக்குக் குமட்டி விட்டது. சாக்கடையில் புரண்டு எழுந்து ""காம்ரேடுகள்'' செய்து கொண்டிருக்கும் "புரட்சி' நம்மைப் புல்லரிக்கச் செய்து விட்டது.

சி.பி.எம். கட்சியின் மாநிலச் செயலாளரான வரதராஜன், தனது பெயர் மட்டும் வரத"ராஜா'வாக இருந்தால் போதாது; தோற்றமும் ராஜாவைப் போல் இருக்குமாறு செய்ய வேண்டும் என்று கட்சித் தொண்டர்களுக்கு ஆணையிட்டுள்ளார் போலும். திண்டுக்கல் தேர்தல் பிரச்சார பொதுக்கூட்டத்தில் தொண்டர்கள் அசத்திவிட்டார்கள். மன்னர் பரம்பரையில் வந்த வாரிசு போல ஆளுயர மலர் மாலை, மலர்கிரீடம், கிரீடத்தின் உச்சியில் கட்சியின் சின்னம் சூட்டிக் கொண்டு பல்லைக் காட்டிக் கொண்டு அவர் தரிசனம் தந்துள்ளார். கையிலே செங்கோல் மட்டும் தான் பாக்கி! அதையும் அடுத்த கூட்டங்களில் ஏந்தி நிற்பார் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

உலகில் எந்த நாட்டிலும் போலி சோசலிஸ்டுகள் கூட இப்படி கிரீடம் தரித்துக் கொண்டு கொண்டாடி மகிழ்வதில்லை. இதர ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும், சங்கராச்சாரிகள் ஆதீனங்களும், சாதி மதவெறியர்களும், ""தாதா''க்களும் கருப்புப் பண பேர்வழிகளும்தான் இப்படி ஆளுயர மலர் மாலை, கிரீடம், பொன்னாடை, வீரவாள் அணிந்து கொண்டு, துதிபாதிகளை வைத்து பாராட்டு விழா நடத்தி வக்கிரமாக சுய இன்பம் காண்கிறார்கள் என்றால், அவர்களுக்கு எங்கள் கட்சி சற்றும் சளைத்ததல்ல என்று மார் தட்டுகிறார் சி.பி.எம். "ராஜா'வான வரதராஜன்.

மாநிலச் செயலாளரே இப்படியென்றால், மத்தியக் கமிட்டி உறுப்பினர் இன்னும் ஒருபடி முன்னேறியிருக்க வேண்டும் அல்லவா? எனவேதான் திருவாளர் சீத்தாராம் யெச்சூரி, தேர்தல் நிதியளிப்புக் கூட்டத்தில் ரூபாய் நோட்டு மாலை அணிந்து கொண்டு, தைரியமாக போட்டோவுக்கு ""போஸ்'' கொடுத்து அசத்துகிறார். இப்போதைக்கு ரூபாய் நோட்டு மாலை; எதிர்காலத்தில் டாலர் நோட்டு மாலையாக அது மாறலாம். ரூபாயைவிட டாலருக்குத்தான் மதிப்பு அதிகம் என்பது ""காம்ரேடு''களுக்குத் தெரியாதா என்ன?

மலர்கிரீடம், ரூபாய் நோட்டு மாலை... இன்னும் என்ன பாக்கியிருக்கிறது? பரிவட்டம், பூர்ணகும்ப மரியாதை, கற்பூரம் கொளுத்தி ஆரத்தி, நல்ல நேரத்தில் வேட்பு மனு தாக்கல்... அவற்றையும் செய்து விட்டால் சி.பி.எம். கட்சி உண்மையான "மக்கள்' கட்சியாகி விடும். ஏற்கெனவே 2005இல் நடந்த கேரள உள்ளாட்சித் தேர்தலின் போது சி.பி.எம். வேட்பாளர்கள் வாஸ்து சாஸ்த்திர முறைப்படி தமது பெயர்ராசிக்கு ஏற்ற வண்ணத்தில் சிவகாசியில் சுவரொட்டிகளை அச்சிட்டு "புரட்சி' செய்துள்ளார்கள். அதிருஷ்டம் கை கொடுக்கும்போது, அதையும் பயன்படுத்திக் கொள்ள தமிழக ""காம்ரேடுகள்'' வாஸ்து போஸ்டர்கள் அச்சிட்டாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

இந்தக் கூத்துக்கள் இருந்தால் மட்டும் போதுமா? கோஷ்டிச் சண்டைகள் இருந்தால்தானே ஓட்டுக் கட்சி அரசியல் களை கட்டும்! அதிலும் நாங்கள் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்று திருப்பரங்குன்றம் தொகுதியில் நிறுத்தப்பட்டுள்ள வேட்பாளர் வெங்கடேசனுக்கு எதிராக அதிருப்தி கோஷ்டியினர் கலகம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ""கட்டுப்பாடு மிக்க கட்சி என்கிறீர்களே, இங்கேயும் கோஷ்டி சண்டைதானா?'' என்று நாம் முகத்தைச் சுளித்தால், ""இது கோஷ்டி சண்டை அல்ல தோழரே! உட்கட்சி ஜனநாயகத்துக்கான உரிமைக் குரல்'' என்று சித்தாந்த விளக்கமளிக்கிறார்கள் இப்போலி கம்யூனிஸ்டுகள்.

""காம்ரேடு''களின் ஜனநாயகத்துக்கான உரிமைக் குரல் மே.வங்கத்தில் எப்படி இருக்கிறது என்று எட்டிப் பார்த்தோம். உரிமைக்காகப் போராடுவதாகக் கூறிக் கொள்ளும் சி.பி.எம். கட்சி, அங்கே ஜனநாயக உரிமையைக் கூட காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாமல் திணறும் பரிதாபக் காட்சி, கோமாளிக் கூத்தாக முடிந்துள்ளது.

தேர்தல் ஆணையம், எந்தக் கட்சியும் சுவரில் எழுதிப் பிரச்சாரம் செய்யக் கூடாது, டிஜிட்டல் பேனர் வைக்கக் கூடாது, இரவு 10 மணிக்கு மேல் ஒலிபெருக்கி வைத்து பிரச்சாரம் செய்யக்கூடாது என்று சர்வாதிகாரமாக உத்தரவு போடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளும் இச்சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்காமல் மேல்வாயையும் கீழ்வாயையும் மூடிக் கொண்டு கிடக்கின்றன. மற்ற கட்சிகள்தான் பூர்ஷ்வா கட்சிகள்; ஜனநாயகத்துக்காகக் குரலெழுப்பும் சி.பி.எம். கட்சி, தேர்தல் ஆணையத்தின் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்த்து மக்களைத் திரட்டிப் போராடலாமே?

"அப்படிச் செய்தால் மக்களிடம் கலக உணர்வு பிறந்துவிடும்; அப்புறம் இந்த மோசடி ஜனநாயகத் தேர்தல் முறையையே மக்கள் எதிர்க்கக் கிளம்பிவிடுவார்கள். அப்புறம் நம்ம பொழப்பும் கந்தலாகிவிடும் தோழரே!' என்று தேர்தல் ஆணையத்தின் சர்வாதிகாரத்தைச் சகித்துக் கொண்டு அடங்கிப் போனார்கள். இந்த மோசடி ஜனநாயகத்தையே உலகின் மாபெரும் ஜனநாயகம் என்று இப்போலி கம்யூனிஸ்டுகள் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும்போது தேர்தல் ஆணையமோ, தனது வானளாவிய அதிகாரத்தைக் கொண்டு, சி.பி.எம். அலுவலகத்தில் ஆயுதங்கள் மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளனவா என்று ""ரெய்டு'' நடத்தி அடாவடித்தனம் செய்கிறது. ஆனாலும் இந்த "ஜனநாயகக் காவலர்கள்' தேர்தல் ஆணையத்தின் சர்வாதிகாரத்தையோ, அடாவடி அத்துமீறல்களையோ எதிர்த்துப் போராட முன்வரவில்லை. மாறாக, தேர்தல் ஆணையத்துக்கு இப்படிச் செய்ய அதிகாரம் உண்டா, இல்லையா என்று மயிர் பிளக்கும் வாதங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

""ஏன் இப்படி?'' என்று கேட்டால், ""இதெல்லாம் ஒரு டேக்டிக்ஸ் (தந்திரம்) தோழரே! நாங்கள் அமைதியாக இருப்பதாகத் தோன்றினாலும் வேறு வழியில் போராடி தேர்தல் ஆணையத்தின் முகத்தில் கரிபூசி விட்டோம் தோழரே!'' என்கிறார்கள் சி.பி.எம். கட்சிப் பிரமுகர்கள். அப்படி என்ன போராட்டம் நடத்தியுள்ளார் என்று பார்த்தால், தமது கோழைத்தனம் அம்பலப்படாமல் இருக்க, தாங்கள் ஏதோ தந்திரமாகப் போராடுவதாகக் காட்டிக் கொண்டு ஊர் முழுக்க இருக்கிற ஆடு, மாடு, கோழி, நாய் என்று ஒரு பிராணியையும் விடாமல் விரட்டிப் பிடித்து தமது தேர்தல் சின்னத்தை வரைந்து தள்ளிவிட்டார்கள். ""பார்த்தீங்கள, இப்ப தேர்தல் கமிஷனால என்ன பண்ண முடி யும்?'' என்று பெரு மிதம் கொள்கிறார்கள்.

கட்சித் தொண்டர்களோ தேர்தல் பிரச்சாரம் என்ற பெயரில் தமது தலைமுடியை கட்சி சின்னம் கொண்டதாக ""கிராப்'' வெட்டிக் கொண்டு கால்நடையாகத் திரிகிறார்கள். பாமர மக்களிடம் கட்சியின் தேர்தல் சின்னத்தைப் பிரபலப்படுத்தும் நூதனப் பிரச்சாரம் என்று கட்சித் தலைவர்கள் இதை வரவேற்று ஆதரிக்கிறார்கள். ஆனாலும் எந்த சி.பி.எம். தலைவரும் இப்படி ""கிராப்'' வெட்டிக் கொண்டு பிரச்சாரம் செய்யவில்லை. தொண்டர்களுக்கு மட்டும்தான் இப்படி கோமாளித்தனமாகத் திரிவதற்கு கட்சியில் "சுதந்திரம்' வழங்கப்பட்டுள்ளது.

மக்களின் கரங்களில் அதிகாரத்தைக் குவிக்கும் ஜனநாயகத்துக்காக, நேபாளத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் மக்களைத் திரட்டி வீதிகளிலே போராடுகிறார்கள். மே.வங்கத்திலோ ஓட்டுச் சீட்டு ஜனநாயகத்துக்காக சி.பி.எம். கட்சியினர் ""கிராப்'' வெட்டிக் கொண்டு கோமாளித்தனமாகத் திரிகிறார்கள். இதிலே யார் கம்யூனிஸ்டுகள் என்பது சொல்லாமலேயே விளங்கும்.

இதர ஓட்டுக் கட்சிகளைப் போலவே பணநோட்டு மாலை, மலர்கிரீடம், கோஷ்டிச் சண்டை, கட்சிச் சின்னம் கொண்ட ""கிராப்'', தேர்தல் ஆணையத்தின் சர்வாதிகாரத்துப் பணிந்துபோகும் கோழைத்தனம் என எல்லாவற்றிலும் ஒன்பது பொருத்தமுள்ள இப்போலி கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் மற்ற ஓட்டுப் பொறுக்கி பிழைப்புவாதிகளுக்கும் அப்படி என்னதான் வேறுபாடு இருக்கிறது செங்கொடியைத் தவிர?

மு பாலன்

ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய்!" ஏன் இந்த முழக்கம்?

ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய்!" ஏன் இந்த முழக்கம்?

அனல் பறக்கும் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கிடையே, ""ஓட்டுப் போடாதே! புரட்சி செய்!'' என்று ஒரு குரல், உறுதியான குரல் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. ஒன்றில்லாவிட்டால், மற்றொரு கட்சிக்கோ, அணிக்கோ ஓட்டுப் போடுவதற்குப் பதில் ஒட்டு மொத்தமாகத் தேர்தல்களையே புறக்கணிக்கக் கோருகிறது. ஏன் இப்படி வித்தியாசமான குரல், தனித்த குரல்? அரசியல் கட்சிகள் மீதான நம்பிக்கை இழந்து, ஆத்திரம் பொங்கி, வெறும் விரக்தியால் எழுப்பப்படும் முழக்கமா? அரசியல் கட்சிகளும் அரசும் கூறுவதைப் போல வேலையற்றவர்களின் வெறும் தீவிரவாத முழக்கமா? இல்லை, ஓட்டுக் கேட்டு வரும் அரசியல் கட்சிக்காரர்களைப் போல, ஏதாவது ஆதாயம் தேட முன்வைக்கப்படும் முழக்கமா? ""தவறாமல் ஓட்டுப் போடுங்கள்'' என்று அரசு பிரச்சாரம் செய்வதிலாவது ஒரு உள்நோக்கம் இருக்கிறது. ஒருமுறை ஓட்டுப் போட்டு விட்டால், உங்கள் சம்மதத்தோடுதான் இந்த அரசு செயல்படுகிறது என்று எதை வேண்டுமானாலும் அவர்கள் செய்து கொள்ளலாம். ""எங்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்'' என்று அரசியல் கட்சிகள் கேட்பதிலாவது அவற்றுக்கு ஆதாயம் இருக்கிறது.

ஆனால், ""ஓட்டுப் போடாதே! புரட்சி செய்!'' என்ற முழக்கம் ஆழ்ந்த சிந்தனை, அறிவியல்பூர்வமான ஆய்வு அடிப்படையிலான, ஆக்கபூர்வமான அரசியல் முழக்கமாகும். ""போலி ஜனநாயகத் தேர்தலைப் புறக்கணிப்போம்! புதிய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு அணிதிரள்வோம்!'' என்ற அரசியல் முழக்கத்தின் சுருக்கம்தான் ""ஓட்டுப் போடாதே! புரட்சி செய்!'' என்ற அறைகூவல். தேர்தல்கள், தில்லுமுல்லுகளும் முறைகேடுகளும், சந்தர்ப்பவாதங்களும் மோசடிகளும், ஆடம்பர ஆபாசத்தனங்களும் ஊதாரித்தனங்களும் நிறைந்ததாகி விட்டது என்கிற காரணத்துக்காக மட்டும் அவற்றைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை. தற்போதைய ஆட்சி, அரசமைப்பை ஜனநாயகம் என்று சொல்வதே போலித்தனமானது; தேர்தல்கள் இந்த உண்மையை மூடி மறைப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் கவர்ச்சித் திருவிழாதான். ஜனநாயகம் மக்களாட்சி என்று கருதக்கூடிய அளவுக்கு ஆட்சிஅரசமைப்பில் மக்களுக்கு ஏதாவது அதிகாரமோ, உரிமையோ, பங்கோ இருக்கிறதா? மனு தரலாம், வழக்குப் போடலாம், அவ்வளவுதான்!

வாக்காளர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ""பிரதிநிதி''களுக்குத்தான் எந்த அளவுக்கு அதிகாரமும் உரிமையும் இருக்கிறது? உள்ளூராட்சி முதல் சட்டமன்றங்கள், நாடாளுமன்றங்கள்வரை சட்டதிட்டங்களுக்கும் வரவு செலவுகளுக்கும் கைதூக்கி ஆதரவு, மறுப்பு தெரிவிக்கலாம்; முறைகேடுகள் செய்து பொறுக்கித் தின்னலாம். மக்களுக்கு எந்த வகையிலும் கட்டுப்படாத அதிகாரவர்க்கம், போலீசு, நீதிபதிகளுக்குத்தான் எல்லா நிர்வாக அதிகாரங்களும் இருக்கின்றன. இவர்களையும் பண்ணை நில முதலைகள், தரகு அதிகார முதலாளிகள் மற்றும் பன்னாட்டுத் தொழிற்கழகங்கள், உலகவங்கி உலக வர்த்தகக் கழகம் முதலிய ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்கள்தாம் இயக்குகின்றன. நடப்பது இந்த ஆதிக்க சுரண்டல்காரர்களின் சர்வாதிகாரம்தானே தவிர, உண்மையான ஜனநாயகமோ மக்களாட்சியோ அல்ல.

மின்னணு இயந்திரத்தின் பொத்தானை அழுத்திவிட்டு, மக்கள் தமது சிந்தனையையும் செயலையும் சிறைப்படுத்திக் கொண்டு, அதிகாரிகள்அரசியல்வாதிகளின் தயவிற்காக காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. அவற்றுக்கு மாறாக, ஒரு புதிய உண்மையான மக்கள் ஜனநாயக அரசமைப்பை உருவாக்குவது சாத்தியமானதுதான் என்று பல உலக நாடுகளின் அனுபவங்கள் காட்டியுள்ளன. ஒவ்வொரு கிராமவட்டார அளவிலும் மக்கள் சபைகள் நிறுவப்பட்டு, அக்கிராமவட்டார நிர்வாகிகளைத் தேர்வு செய்வதும், அவர்களே நீதிநிர்வாகம், உடைமைஉரிமை, காவல் பணிகளை மேற்கொள்வதும் அதேபோல் நகர்ப்புறங்களில் பகுதிகள் மற்றும் தொழிலகங்கள் அடிப்படையில் மக்கள் சபைகளும் நிர்வாக அமைப்புகளும் நிறுவிக் கொள்வதும் சாத்தியமே. இவற்றைத்தான் மக்கள் சர்வாதிகார மன்றங்கள்உண்மையான ஜனநாயக அமைப்புகள் என்று கருதமுடியும். இவற்றின் மூலம் உள்ளூர் அளவிலும் இவற்றின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட மாநில, மத்திய மன்றங்களும் நிர்வாக அமைப்புகளும் நிறுவிக் கொள்வதும் சாத்தியமே.

தேர்தல்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு வேறு என்ன செய்வது? இன்றைய ஆட்சி, அரசமைப்பு இல்லாமல் நிர்வாகம் எப்படி நடக்கும் என்று பலரும் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். வெறுமனே தேர்தல்களை புறக்கணிப்பது மட்டுமல்ல, தற்போதைய ஆட்சிஅரசமைப்பு, நிர்வாகம் அனைத்தையும் ஒழித்துக் கட்டிவிட்டுதான் மக்கள் சர்வாதிகார அரசமைப்புகளை நிறுவ முடியும். இதுவும் ஒரு மாபெரும் மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சியின் மூலமாக சாத்தியமாகும். இந்த மக்கள் சர்வாதிகார அரசமைப்பை உடனடியாக நிறுவ முடியாது என்பது உண்மைதான். என்றாலும், அதற்கான கருத்துருவாக்கம் முதற்பணி என்கிற முறையில்தான் தேர்தலைப் புறக்கணிக்கும் இயக்கத்தினூடாக மக்களை அணிதிரட்ட வேண்டியிருக்கிறது. இதற்காகத்தான் ""போலி ஜனநாயகத் தேர்தலை புறக்கணிப்போம்! புதிய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு அணிதிரள்வோம்!'' என்ற முழக்கம், இயக்கம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

சந்திப்பு

நட்புடன் நண்பர்களுக்கு

தமிழ்சேக்கிள் ஆசிரியர் இரயாகரனாகிய நான் கனடா வந்துள்ளேன். என்னுடன் 23.07.2006 அன்று கனடாவில் சந்திப்பு ஒன்று நடைபெற உள்ளது. ஆர்வம் உள்ளவர்கள் சந்திப்பில் கலந்துகொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

மற்றும் எனது நூல்கள் தேவைப்படுபவர்கள் அங்குபெறமுடியும்.

நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடம்

SCARBOROUGH CIVIC CENTRE
150 BOROUGH DRIVE
(MACOWAN AND ELLESMAIRE)